De tevreden klassen – Wanneer zullen ze gaan rebelleren?

Door Ralph Nader op de counterpunch website, 10 mei 2019

Alle retoriek en alle liefdadigheidsinstellingen met betrekking tot de kinderen van Amerika ten spijt, staat de VS onderaan de lijst van westerse en ook enkele andere landen, in termen van jeugdwelzijn. Het exceptionalisme van de VS komt het duidelijkst naar voren in zijn wreedheid jegens kinderen. De Verenigde Staten hebben de hoogste kindersterftecijfers van vergelijkbare OESO-landen. Niet alleen dat, maar 2,5 miljoen Amerikaanse kinderen zijn dakloos en 16,2 miljoen kinderen “ontbreekt het aan middelen om op met enige regelmaat voldoende voedzaam voedsel te krijgen.”

De schaamteloosheid gaat verder als de jongeren ouder worden. Het Trumpregime snijdt in het SNAP-voedselprogramma voor arme kinderen. In 2018 waren minder kinderen geregistreerd bij Medicaid en CHIP (Children’s Health Insurance Program) dan in 2017. Als je wilt zien zien hoe slecht Trumps oorlog tegen arme Amerikaanse kinderen is, moet je naar de websites van het Children’s Defence Fund en het Children’s Advocacy Center gaan.

Trump schept op over een robuuste economie, die echter nog steeds verankerd is in uitbuiting van de armen en roekeloze speculatie van Wall-Street met spaargeld van de bevolking.

Trumps hoogdravende beloften tijdens zijn presidentiële campagne blijken een laffe afleiding te zijn. Hij beweerde dat hij de farmaceutische bedrijven zou aanpakken en hun uitholling van de prijzen. De enorme woekerwinsten makende farmaceutische goliaths lachen hem stilletjes uit. Erger nog, Trump gaat door met hun belasting te verminderen en stelt hen in staat om nieuwe geneesmiddelen die met belastinggeld zijn ontwikkeld gratis te gebruiken via het ‘National Institute of Health’ – geen royalty’s. Hoewel hij stevige taal spreekt, laat Trump deze bedrijven geïmporteerde medicijnen verkopen die zijn gefabriceerd in China en India met ontoereikende FDA-inspecties van buitenlandse fabrieken.

De stortvloed van Trumps twitterberichten heeft op de een of andere manier over het hoofd gezien dat H.P. Acthar Gel, een medicijn geproduceerd door Mallinckrodt voor de behandeling van een zeldzame aandoening bij kinderen, in prijs steeg van $ 40 per injectieflacon tot $ 39.000 per injectieflacon! Andere prijzen voor medicijnen gaan gierend hard omhoog, terwijl Trump zwetst, maar niet in staat is zijn campagnebeloftes na te komen.

Al jaren hebben de politieke en zakelijke leiders van ons land collegestudenten opgezadeld met adembenemende schulden en rentetarieven. De studentenschuld staat momenteel op $ 1.5 biljoen. Zowel bedrijven als de federale overheid profiteren van de jonge Amerikanen. In geen enkel ander westers land is dit toegestaan, waarbij de meeste landen een hoger onderwijsprogramma zonder collegegeld aanbieden.

Op 2 mei 2019 publiceerde de New York Times een artikel met de kop: ‘Onderwijs of maaltijd? Bijna de helft van de studenten die in een nieuw rapport worden ondervraagd, krijgen honger.’

Wanneer je de verhalen leest over verarmde studenten, op allerlei manieren uitgeperst, zou je denken dat ze uit derde wereld ‘favela’s’ kwamen. Bij de City University of New York (CUNY) was achtenveertig procent van de studenten de afgelopen 30 dagen onzeker of ze genoeg te eten zouden hebben.

Kassandra Montes, een ouderejaarsstudente aan het Lehman College, woont in een daklozenopvang in Harlem. Montes “werkt in twee deeltijdbanen en heeft een budget van slechts $ 15 per week voor voedsel … [Zij] slaat het ontbijt meestal over om ervoor te zorgen dat haar 4-jarige zoontje regelmatig eet.” Montes zei: “Ik voel me alsof ik langzaam wegzak terwijl ik probeer te groeien. ‘

Als je geen loon hebt waar je van kan leven, hoge schoolkosten moet betalen, verstrikt bent geraakt in schulden en in steden woont waar de huren de pan uitrijzen, waar moet je dan heen? Steeds vaker ga je dan naar de hogeschool of de schoolvoedselbank. In een land waarvan de president en het Congres in één jaar tijds tientallen miljarden dollars aan het Pentagon geven, meer dan de generaals hebben gevraagd, is het onredelijk dat studenten moeten vertrouwen op wat ze aan overgebleven voedsel uit eetzalen en evenementen met catering, SNAP-bijdragen en wat voor voedselvoorraden dan ook kunnen bijeenrapen.

De CUNY-voorraadkasten zijn in deze wanhopige tijden zo’n trekpleister dat ze nu een stop voorbereiden bij de eerstejaars oriëntatierondleidingen.

Als we het hebben over schaamte, hoe zit het dan met die miljoenen uit de midden- en hogere middenklasse van geïnformeerde, bezorgde omstanders. Overal in Amerika slaken ze “tsk tsks” bij de koffie of andere sociale ontmoetingen. Ze drukken ontzetting, afkeer en afkeuring uit bij elk schandaal over misstanden bij grote bedrijven, het falen van het Witte Huis en het Congres. Ze zijn vooral talrijk in universiteitssteden. Ze weten het, maar ze doen er niets aan. Ze zijn ongeorganiseerd, weten het, blijven maar mopperen, en slagen er nog steeds niet in om gelijkgestemde burgers in congresdistricten te mobiliseren om hun senatoren en afgevaardigden op hun verantwoordelijkheid te wijzen.

Want het Congres, de kleinste doch krachtigste tak van de regering, wiens leden we bij naam kennen, kan armoede en andere onrechtvaardigheden terugdraaien en ertoe bijdragen een zo goed mogelijk leven te bieden aan zoveel Amerikanen. Deze geïnformeerde, bezorgde mensen vertegenwoordigen met gemak meer dan 1 procent van de bevolking. Ze kunnen een meerderheid van de kiezers ertoe brengen om belangrijke, langverwachte wijzigingen richting gerechtigheid te ondersteunen. Wijzigingen die meestal in West-Europa decennia geleden al werden ingevoerd (zie mijn boek, “Breaking Through Power: It’s Easier than We Think”).

Deze geïnformeerde, bezorgde mensen – die zich geen zorgen hoeven te maken over een leefbaar loon, geen ziekteverzekering hebben die wordt uitgehold door ‘payday loans’* en geen spaargeld hebben – werden ‘de tevreden klassen’ genoemd in een boek, “The Culture of Contentment”, van de overleden progressieve Harvard-econoom John Kenneth Gailbraith. Zijn belangrijkste punt: Totdat de tevreden klassen wakker worden en zich organiseren voor verandering, heeft de geschiedenis aangetoond, zal ons land de verkeerde richting blijven inslaan. Hij zei dit alles voordat de klimaatontwrichting, de immense door geld corrumpeerde politiek en de golf van criminaliteit van grote bedrijven nog niet in de buurt kwamen van hun huidige destructieve niveau.

* kleine kortlopende leningen zonder onderpand, maar met hoge rente

De vraag die gesteld moet worden: Wie van de tevreden klassen zal de vlag van de rebellie ontvouwen tegen de plutocraten en de autocraten? Die kan bijna overal gelanceerd worden waar ze maar willen. Een revolutie kan beginnen Op het moment dat ze beslissen om de meest gemarginaliseerde mensen in dit land voorrang te geven boven hun comfort kan er een revolutie beginnen.

foto: Senorhorst Jahnsen

Een gedachte over “De tevreden klassen – Wanneer zullen ze gaan rebelleren?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s