Venezolaanse communes beschermen de staat

door Robert Hunziker counterpunch.org (14 mei 2019)

Directe democratie werkt als een talisman. Kijk naar de communes van Venezuela….

De alomtegenwoordige communes van Venezuela zijn het bewijs dat directe democratie werkt. En, interessant genoeg, zijn diezelfde communes krachtige buffers tegen couppogingen en beschermen de onschendbaarheid van directe democratie in het land.

Naar alle waarschijnlijkheid waren John Bolton en Trump en Pence en Pompeo en Rubio onaangenaam geschokt door de mislukte couppoging die ze hielpen orkestreren om een democratisch verkozen regering ten zuiden van de grens te overmeesteren, gemeenzaam bekend als het uitrollen van het concept van Manifest Destiny in zijn volledige omvang .

Tot ontsteltenis van Bolton/Rubio bleek oppositieleider Juan Guaidó een hansworst te zijn, verkleed als een voorvechter van democratische denkbeelden, een motivator, een redder. Nou ja, hij is als een erbarmelijke mislukking in de vuilnisbak gegooid, een internationale paria die beschaamd is buitengesloten. Zijn Amerikaanse medesamenzweerders lijken op dikke vette bedrogenen.

Boeiend genoeg, beantwoordden de burgers van Venezuela niet de officiële oproep van Juan Guaidó om zich te verzamelen, in opstand te komen en Maduro te elimineren, de dictator omver te werpen. Dat waren de instructies aan een publiek dat doodstil en op zijn plaats bleef. Niemand kwam opdagen voor het goed geadverteerde grote evenement, waar Juan Guaidó “Venezuela Great Again” wilde maken.

Alleen in de Verenigde Staten vallen mensen voor dergelijke onzin. De politiek scherpzinnige burgers van Venezuela kennen de holle slogans als zij ze horen. Immers, ze hebben een directe democratie die werkt als een talisman, waarom iets veranderen?

Door politieke opdrachten te lokaliseren, hebben communes in Venezuela bewezen een vangnet te zijn voor families en hun gemeenschappen. Het is een directe democratie aan het werk en ze werkt opmerkelijk goed onder de moeilijkste omstandigheden, hoe moeilijk het ook wordt, wat de kracht van directe democratie aantoont.

Wat het bewijs van de effectiviteit, het belang en de standvastigheid van de Venezolaanse communes betreft, de Indio Caricuao Commune in het zuidwesten van Caracas was een van de eerste doelwitten van Juan Guaidó’s aanhangers. Ze plunderden de Commune en staken het hoofdkwartier in brand. Omwonenden gebruikten het gebouw voor vergaderingen en het huisvestte een door de Commune gerunde textielfabriek, die projecten voor de lokale gemeenschap financierde.

Het is leerzaam dat de supporters van Guaidó een prominente Commune als hun eerste aanvalslinie selecteerden en niet Maduro. Het logische gevolg van die tactische zet is natuurlijk dat zij de macht van de communes, die de macht van Maduro vervangt, erkenden, wat overal in Venezuela in feite het geval is. Maduro is meer een boegbeeld dan iemand die aan de politieke touwtjes trekt. De mensen controleren in grote lijnen die touwtjes via directe democratie in heel Venezuela.

Onder het voogdijschap van oud-president Hugo Chavez werden de communes opgericht. Hij beschouwde de communes als “fundamentele bouwstenen van een nieuwe communale staat” op basis van zelfbeheer door lokale democratie, door lokale gemeenschappen.

Tegenwoordig heeft het land, volgens het ministerie van communes van Venezuela, bijna 47.000 geregistreerde communale raden in het hele land en bijna 3.000 communes. De communes consolideren hun netwerken nu al meer dan een decennium en vertegenwoordigen een sterke macht in het land, aantoonbaar krachtiger dan president Maduro.

Volgens commune-leiders zoals Gsus Garcia van de Socialistische Commune Altos de Lidice, erkennen ze dat Chavistas (aanhangers van Chavez) centraal stonden bij de oprichting van de communes, maar de communes omvatten ook inwoners die zich verzetten tegen Maduro en sommigen die hem steunen. Hun focus ligt op hun lokale gemeenschap, niet op Maduro. (Bron: Frederico Fuentes, Venezuela’s Crisis: A View From The Communes, Countercurrents, 12 mei 2019)

Een goed voorbeeld is de Commune Panal 2021, bestaande uit 3.600 gezinnen. De commune financierde zichzelf aanvankelijk door het houden van loterijen en ontving staatsfondsen, maar nu kan het zichzelf bedruipen en is in eigen beheer. Panal 2012 heeft (1) zijn eigen bakkerijen, (2) een textielfabriek, (3) een suikerverpakkingsfabriek en (4) een uitgebreid voedselopslag- en distributiecentrum om ervoor te zorgen dat er geen families honger lijden.

Opbrengsten van gezamenlijk geëxploiteerde bedrijven worden gestort in een gemeenschappelijke bank met inspraak van burgers die beslissen hoe ze middelen voor gemeenschapsprojecten kunnen herverdelen. Dat is directe democratie aan het werk.

Op dezelfde manier genereren communes over het hele land hun eigen inkomsten en zorgen ze voor hun lokale gemeenschappen. Geen staatsfondsen nodig. Communes zorgen niet alleen voor lokale gemeenschappen, maar de communes zijn ook overgegaan op voedselvoorziening van stedelijke centra die niet zijn georganiseerd, zoals Panal 2021 verbonden is met andere communes op het platteland om voedsel naar de steden te brengen en het te verkopen tegen veel lagere prijzen dan privé supermarkten. Venezolanen worden dus gevoed via een direct werkende democratie.

Volgens bronnen in Venezuela: “Ongeacht wat er hierna in Venezuela gebeurt … zal het sterke niveau van gemeenschappelijke organisatie opgebouwd in de afgelopen twee decennia niet gemakkelijk verdwijnen. Er is nog steeds veel kracht, een hoog niveau van organisatie. Waar je ook kijkt, je zult een commune, een coöperatie en een soort commissie of organisatie vinden … Als [de overheid] zou vallen, zal die organisatie er nog steeds zijn; deze enorme participatiegeest zal nog steeds bestaan, en het zal een probleem zijn voor elke regering die het probeert te ontmantelen.”

Het is waarschijnlijk dat internationale mediabronnen de toestand van Venezuela verkeerd hebben begrepen door leugenachtige hypes te voeden die gewoon hun eigen verhaallijnen bevestigen. Maar ja, dat is het nieuwe normaal.

Ondertussen, ondanks extreem akelige omstandigheden, en met inbegrip van enkele gevallen van mensen die lijden, is Venezuela in het algemeen aangewezen op communes die voor hun eigen gemeenschap zorgen, hen voeden, kleden, hun gezondheid waarborgen en de families beschermen, die samenwerken om hun eigen lot te bepalen.

Dat wordt directe democratie genoemd. Het werkt!

Naschrift: On Contact met Chris Hedges interviewde verslaggever Ben Norton, die een maand in Venezuela doorbracht. Die video kan hier bekeken worden:

foto: El Maizal Commune Leads by Example (YouTube screenshot)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s