Trumps plan tot uitroeien van de Palestijnse zaak vindt steun bij beide partijen in VS

In dit artikel van onafhankelijk journalist Jonathan Cook verschenen op jonathan-cook.net (14 juni 2019) beschrijft hij de strategie van Israël en de VS om het Palestijnse volk politiek te ondermijnen door het implementeren van een z.g. ‘economische pacificatie’. Deze “Deal van de eeuw” van Trump en de zijnen voor de ‘oplossing’ van het Israël-Palestina conflict zal de Palestijnse Autoriteit beroven van zijn geldmiddelen, die worden overgeheveld naar ‘Palestijnse ondernemers en bedrijven’, evenals niet-gouvernementele organisaties die bereid zijn met de VS en Israël samen te werken. Eind van deze maand zal op een conferentie in de Bahreinse hoofdstad Manamah de aanzet hiertoe worden gegeven.

Het langdurige financiële getreiter door het Witte Huis van de Palestijnse Autoriteit, De Palestijnse regering in de wacht, heeft het punt bereikt waarop er nu geloofwaardige aanwijzingen zijn dat die op instorten staat. De crisis heeft critici aanvullend bewijs verschaft van de ogenschijnlijk chaotische, vaak zichzelf saboterende benadering van de regering ten aanzien van buitenlands beleid.

Ondertussen hebben Amerikaanse functionarissen die belast zijn met het oplossen van het Israëlisch-Palestijnse conflict steeds meer onverholen vooroordelen getoond, zoals de recente beweringen van David Friedman, de ambassadeur in Israël, dat Israël “aan de kant van God” staat en “het recht zou moeten hebben” om een groot deel van de Westelijke Jordaanoever te behouden.

Critici beschouwen de aanpak van de Trumpregering alweer als een gevaarlijke afwijking van de traditionele Amerikaanse rol van ‘eerlijke tussenpersoon’.

Dergelijke analyses, hoe gewoon ook, zijn erg misleidend. In plaats van het ontbreken ervan, heeft het Witte Huis een precieze en duidelijke strategie voor het opleggen van een oplossing in het Israëlisch-Palestijnse conflict – president Donald Trumps ‘deal van de eeuw’. Zelfs zonder publicatie van een formeel document tot dusverre, krijgen de contouren van het plan een steeds scherper reliëf, terwijl de uitwerking ervan op de grond waarneembaar wordt.

Herhaalde vertragingen in de aankondiging van het plan zijn slechts een indicatie dat Trumps team meer tijd nodig heeft voor een passend politiek klimaat om het plan uit de kast te halen.

Verder heeft de visie van de Trumpregering op de toekomst van de Israëliërs en de Palestijnen – hoe extreem en eenzijdig ook – brede, steun van beide partijen in Washington. Er is niets speciaal “Trumpiaans” aan het komende “vredesproces” van de regering.

Het blokkeren van de hulp

Paradoxaal genoeg was dat vorige week duidelijk toen vooraanstaande leden van het Amerikaanse Congres, aan weerszijden van het politieke spectrum, een wetsvoorstel introduceerden om de noodlijdende Palestijnse economie met $ 50 miljoen te stimuleren. De hoop is gevestigd op het creëren van een “Partnerschapsfonds voor vrede” dat een financiële stimulans zal bieden aan Israëli’s en Palestijnen die proberen het conflict op te lossen – althans dat is wat er wordt beweerd.

Deze plotselinge zorg voor de gezondheid van de Palestijnse economie is een dramatische en verwarrende ommekeer. Het congres was een actieve en enthousiaste partner van het Witte Huis om de hulp aan de PA voor langer dan een jaar te blokkeren.

Mohammad Shtayyeh, de Palestijnse eerste minister, vertelde de New York Times vorige week dat de PA op de rand van implosie stond. “We bevinden ons in een situatie van ineenstorting”, vertelde hij de krant.

De crisis van de PA komt niet als een verrassing. Het Congres hielp die te initiëren door de ‘Taylor Force Act‘ in maart 2018 aan te nemen. Die eist dat de VS de financiering van de PA stopzetten totdat zij afziet van het betalen van vergoedingen aan ongeveer 35.000 Palestijnse families die gevangen zijn gezet, zijn gedood of verminkt door Israël.

Op de rand van ineenstorting

Eerdere Amerikaanse regeringen hebben mogelijk een afstandsverklaring ondertekend om te voorkomen dat dergelijke wetgeving in werking treedt – evenals presidenten totdat Trump een wet in het congres blokkeerde die in 1995 was aangenomen en eiste dat de Verenigde Staten hun ambassade naar Jeruzalem zouden verplaatsen.

Maar het Witte Huis van Trump is niet geïnteresseerd in het redden van zijn diplomatieke reputatie of het intomen van de pro-Israëlische dweepzucht van Amerikaanse wetgevers. Dat deelt vurig en expliciet de vooroordelen die al lang inherent zijn aan het Amerikaanse politieke systeem.

In overeenstemming met de Taylor Force Act heeft het Witte Huis onontbeerlijke fondsen voor Palestijnen afgesneden, onder meer aan de UNRWA, het vluchtelingenagentschap van de Verenigde Naties voor Palestijnen, en aan ziekenhuizen in het door Israël bezette Oost-Jeruzalem.

De beslissing van het Congres om de Palestijnse Autoriteit lam te leggen had nog meer gevolgen, daar die de Israëlische premier Benjamin Netanyahu in zijn eigen land ontmaskerd achterliet. Omdat hij niet wilde gezien worden als minder anti-PA dan Amerikaanse wetgevers, implementeerde Netanyahu zijn eigen versie van de Taylor Force Act eerder dit jaar.

Sinds februari heeft hij een deel van de belastingen ingehouden die Israël ten behoeve van de PA int, het grootste deel van zijn inkomsten, even groot als de stipendia overgemaakt aan de Palestijnse families van gevangenen en slachtoffers van Israëlisch geweld – oftewel aan degenen waar Israël en de VS simpelweg naar verwijzen als “terroristen.”

Dat heeft op zijn beurt Mahmoud Abbas, de Palestijnse president, in een onmogelijke positie gebracht. Hij durft niet gezien te worden als iemand die een Israëlisch dictaat accepteert dat het inhouden van Palestijns geld legitimeert, of iemand die hen, die zich het meeste hebben opgeofferd voor de Palestijnse zaak, als “terroristen” definieert. Daarom heeft hij de volledige maandelijkse belastingafdracht geweigerd totdat het volledige bedrag is hersteld.

Net nu deze verschillende slagen tegen de PA deze eindelijk dreigen omver te werpen, bereidt het Amerikaanse Congres zich plotseling voor om erin te stappen en de Palestijnse economie met $ 50 miljoen te redden. Wat is er in vredesnaam aan de hand?

‘Geld voor rust’

De kleine lettertjes zijn veelzeggend. De PA, de prille regering van de Palestijnen, komt niet in aanmerking voor de beloofde vrijgevigheid van het Amerikaanse Congres.

Als de wetgeving wordt aangenomen, wordt het geld overgemaakt aan ‘Palestijnse ondernemers en bedrijven’, evenals niet-gouvernementele organisaties die bereid zijn met de VS en Israël samen te werken aan ‘people-to-people peace-building’-programma’s en “verzoening tussen Israëli’s en Palestijnen.”

Met andere woorden, de wetgeving is eigenlijk ontworpen als een nieuwe aanval op het bestaande leiderschap van de Palestijnen. De PA wordt alweer omzeild, daar de VS en Israël liever proberen een alternatief economisch, dan een politiek leiderschap te ondersteunen.

Deze stap van Amerikaanse afgevaardigden vindt niet plaats in een vacuüm. Sinds het effectieve fiasco van de Oslo-akkoorden bijna twintig jaar geleden, heeft Washington geprobeerd een nationaal conflict dat een politieke oplossing nodig heeft terug te brengen tot een humanitaire crisis die een economische oplossing nodig heeft.

Het is een variatie op het aloude streven van Netanyahu om de Palestijnse nationale strijd te breken en te vervangen door een zogenaamde ‘economische vrede‘.

Waar eens het doel van vredestichting “land in ruil voor vrede” was – dat wil zeggen, een Palestijnse staat in ruil voor een einde aan vijandelijkheden – is nu het doel “geld in ruil voor rust.” De VS ondersteunen nu formeel Israëls inspanningen voor economische pacificatie.

Verontwaardiging over nieuwe verkiezingen

De Trumpregering heeft een proces bedacht om de Palestijnen in twee stappen te neutraliseren.

Allereerst is de schoonzoon van Trump, Jared Kushner, belast met het overhalen van de Arabische staten, vooral die in de olierijke Golf, om geld te storten voor het pacificeren van de Palestijnen en hun buren.

Dit is de bedoeling van een investeringsconferentie die later deze maand in Bahrein zal worden gehouden – de hoeksteen van de ‘deal van de eeuw’, niet alleen maar een prelude.

Dat was de reden waarom Trump zelf zo zichtbaar verontwaardigd was over de vertraging veroorzaakt door Netanyahu’s besluit om het Israëlische parlement vorige maand te ontbinden, een weerspiegeling van zijn politieke zwakte omdat hij wordt geconfronteerd met dreigende corruptieprocessen. De nieuwe verkiezingen in Israël, gromde Trump, waren “belachelijk” en “verknald.”

De bedoeling van de conferentie in Bahrein is om tientallen miljarden dollars die door Washington zijn bijeengebracht te gebruiken om oppositie tegen de Trumpdeal af te kopen, voornamelijk uit Egypte en Jordanië, die cruciaal zijn voor het succes van dit pacificatieprogramma.

Elke weigering door de Palestijnen om zich over te geven, hetzij in Gaza of op de Westelijke Jordaanoever, zou grote gevolgen kunnen hebben voor deze buurstaten.

Zoektocht naar alternatieve leiders

Ten tweede staat Friedman in het centrum van de inspanningen om ontvangers voor de door de Golfstaten gefinancierde donaties te identificeren. Hij is bezig geweest om een nieuwe alliantie te smeden tussen de kolonisten, met wie hij nauw verwant is, en Palestijnen die mogelijk willen helpen in het pacificatieproject. Eind vorig jaar woonde hij een vergadering bij van Palestijnse en Israëlische bedrijfsleiders in de stad Ariel op de Westelijke Jordaanoever.

Nadien twitterde hij dat het bedrijfsleven “klaar, bereid en in staat was om gezamenlijke kansen en vreedzame co-existentie te bevorderen. Mensen willen vrede en we staan klaar om te helpen! Luistert het Palestijnse leiderschap? “

Op uitnodiging van de Kamer van Koophandel van Judea en Samaria ontmoette ik in Ariel Palestijnse en Israëlische zakenleiders die klaar, bereid en in staat zijn om gezamenlijke kansen en vreedzame co-existentie te bevorderen. Mensen willen vrede en we staan ​​klaar om ze te helpen! Luistert het Palestijnse leiderschap? pic.twitter.com/g91fGHNDzF

– David M. Friedman (@USAmbIsrael) 16 oktober 2018

Friedman heeft er geen geheim van gemaakt waar zijn – en vermoedelijk ook Gods – prioriteiten liggen, en gooit zijn gewicht achter de groeiende roep in Israël om een groot deel van het grondgebied, dat ooit werd gezien als een integraal onderdeel bij het creëren van een Palestijnse staat, te annexeren. Met dat als leidraad is het nu de taak van de regering om een Palestijns leiderschap te vinden dat bereid is klaar te staan, terwijl de laatste hand wordt gelegd aan een groter Israël dat door God is voorbestemd.

Bezorgdheid in Washington over de onwil van de PA om in te stemmen werd vorige week geuit door Kushner, hoewel hij deze inkleedde als twijfels over het vermogen van de Palestijnen om zichzelf te besturen. Hij zei over de PA: “De hoop is dat ze na verloop van tijd in staat zullen zijn om te regeren.” Hij voegde eraan toe dat de echte test van het plan van de regering zou zijn of Palestijnse gebieden “investeerbaar” zouden worden.

“Als ik Palestijnse mensen spreek, willen ze de kans krijgen om een beter leven te leiden. Ze willen de mogelijkheid om hun hypotheek te betalen,” zei hij.

Washington kijkt daarom naar invloedrijke families op de Westelijke Jordaanoever die mogelijk met steekpenningen kunnen worden aangeworven om als een alternatief, inschikkelijk leiderschap te dienen. In februari werd gemeld dat ongeveer 200 zakenmensen, Israëlische burgemeesters en hoofden van Palestijnse gemeenschappen elkaar in Jeruzalem ontmoetten “om zakelijke partnerschappen tussen Israëlische en Palestijnse ondernemers te bevorderen”.

Corrupte Tribale koninkrijkjes

Het is normaal voor de regering van Trump om op zoek te gaan naar een zakelijke elite – een die, naar zij hoopt, bereid zal zijn om af te zien van een nationale oplossing, als het economische klimaat voldoende is geliberaliseerd om nieuwe regionale en wereldwijde investeringsmogelijkheden toe te laten.

Deze personen behoren tot uitgebreide families die de grote steden van de West Bank domineren. Zulke machtige families kunnen bereid zijn om te helpen bij de eliminatie van de PA, in ruil voor een corrupt patronagesysteem waarmee ze controle krijgen over hun desbetreffende steden.

Palestijnse analisten, zoals Samir Awad, een professor in de politieke wetenschappen aan de Bir Zeit Universiteit in de buurt van Ramallah, hebben me verteld dat de Israëlische en Amerikaanse visie van de Palestijnse ‘autonomie’ misschien niet veel meer is dan een systeem van tribale koninkrijkjes, die doen denken aan Afghanistan.

Er duiken al een paar Palestijnse partners op, zoals Hebron-zakenman Ashraf Jabari, die naar verluidt van plan is de conferentie in Bahrein bij te wonen.

Hij en andere zakenmensen hebben stilletjes banden aangehaald met tegenhangers in de kolonistenbeweging, zoals Avi Zimmerman. Samen hebben ze een gezamenlijke kamer van koophandel opgericht die de Westelijke Jordaanoever bestrijkt.

Het zijn precies dergelijke initiatieven die door Friedman worden gepromoot en die in aanmerking komen voor subsidies uit het 50 miljoen dollar fonds waarvoor het Amerikaanse Congres momenteel wetgeving maakt.

Uiteindelijk kunnen deze Palestijnse zakelijke “partners” een elite vormen om als ogenschijnlijk nationaal aanspreekpunt te dienen voor de internationale gemeenschap in haar omgang met het Palestijnse volk.

Het zwaard boven de Palestijnse Autoriteit

De PA hoeft niet verwijderd te worden om het plan van Trump door te laten gaan. Maar alternatieve nationale en lokale leiders moeten door Washington worden bewerkt om hen te laten dienen als een zwaard dat boven het hoofd van de PA hangt, om die aan te moedigen om te capituleren, en als een alternatieve heersende klasse, mocht de PA zich niet onderwerpen aan de “deal van de eeuw”.

Kortom, Washington speelt een spelletje met Abbas en de PA. Vast staat dat de Palestijnen als eerste met hun ogen zullen knipperen.

Diep betrokken bij de visie van Washington, ook al zijn ze grotendeels uit het zicht, zijn de Arabische staten, wier rol het is om als de sterke arm te fungeren van welk Palestijnse leiderschap dan ook, dat nodig is om de ‘deal van de eeuw’ van een Groot-Israël te implementeren.

De last van het beheersen van het Israëlisch-Palestijnse conflict zal opnieuw verschuiven. Toen Israël in 1967 de Palestijnse gebieden bezette, werd het rechtstreeks verantwoordelijk voor het welzijn van de Palestijnen die er wonen.

Sinds het midden van de jaren negentig, toen het Palestijnse leiderschap mocht terugkeren onder de Oslo-akkoorden, moest de PA de taak op zich nemen om de territoria rustig te houden ten bate van Israël. Nu, nadat de PA heeft geweigerd om met de ambities van Israël in te stemmen om Oost-Jeruzalem en een groot deel van de Westelijke Jordaanoever voor zichzelf in te nemen, wordt de PA steeds meer gezien als iets dat zijn nut heeft overleefd.

In plaats daarvan moeten de Palestijnse verwachtingen misschien via een andere route worden beheerd – via de belangrijkste Arabische staten Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Egypte en Jordanië. Of, zoals de Palestijnse analist Hani al-Masri onlangs opmerkte, de conferentie in Bahrein is de “voorbode van het feit dat de [Palestijnse Bevrijdingsorganisatie] als de vertegenwoordiger van de Palestijnen wordt afgeschaft, waardoor de deur wordt geopend … voor een nieuw tijdperk van Arabische beschermheerschappij over de Palestijnen.”

Jaren van imperiale zelfoverschatting

De belangrijkste verandering in de VS-benadering van het Israëlisch-Palestijnse conflict onder Trump is de urgentie van de inspanningen van Washington om de Palestijnse nationale strijd voor eens en voor altijd terzijde te schuiven.

Sinds de Zesdaagse oorlog van 1967 hadden Amerikaanse regeringen – met mogelijke uitzondering van Jimmy Carter – slechts een marginale interesse in het afdwingen van een regeling voor Israëli’s en Palestijnen. Afgezien van lippendienst aan vrede, waren ze meestal tevreden met de deelname van de twee partijen aan een asymmetrische strijd die Israël altijd bevoordeelde. Dit werd verkocht als ‘conflictbeheer’.

Maar na vijftien jaar van Amerikaanse imperiale zelfoverschatting in het Midden-Oosten – en geconfronteerd met grote tegenslagen in het buitenlands beleid in Irak en Syrië en de daarmee samenhangende mislukkingen van Israël in Libanon – moet Washington zijn positie ten opzichte van rivalen en potentiële rivalen in dit olierijke gebied hardnekkig consolideren.

Rusland, China, Turkije, Iran en zelfs Europa verdringen elkaar op verschillende manieren om een assertievere rol te kunnen spelen in het Midden-Oosten. Omdat ze proberen deze invloeden tegen te gaan, willen de VS hun belangrijkste bondgenoten in de regio samenbrengen: Israël en de belangrijkste Arabische staten, geleid door Saoedi-Arabië.

Hoewel geheime banden tussen de twee zijden al enige tijd groeien, blijven er onopgeloste spanningen over de eis van Israël dat het wordt toegestaan om zijn regionale superioriteit in militaire en inlichtingenaangelegenheden te handhaven. Dat is duidelijk gebleken bij recente machtsschermutselingen die in Washington werden uitgespeeld.

De regering-Trump heeft vorige maand buitengewone maatregelen afgekondigd om het Congres te omzeilen, zodat het meer dan 8 miljard dollar aan wapens kon verkopen aan Saudi-Arabië, de VAE en Jordanië. Als vergelding verklaarden Israël-gezinde Congresleiders dat ze de wapenverkoop zouden blokkeren.

Splinter de luchtpijp van de regio

Volgens het Witte Huis kan er weinig vooruitgang worden geboekt totdat de Palestijnse splinter die diep in de luchtpijp van het Midden-Oosten is blijven steken, wordt verwijderd.

De meeste Arabische leiders geven niets om de Palestijnse zaak en zijn verbitterd geworden over het feit dat de langdurige strijd van de Palestijnen voor de positie van de staat hun eigen omgang in de regio, met name met Iran en Israël, heeft bemoeilijkt.

Ze zouden enthousiast een volledige samenwerking met de VS en Israël in de regio omarmen, als ze het zich maar konden permitteren om dat zichtbaar te doen.

Maar de strijd van de Palestijnen tegen Israël – en zijn krachtige symboliek in een regio die zoveel kwaadaardige westerse bemoeienis heeft meegemaakt – blijft een rem zetten op de pogingen van Washington om nauwere en meer expliciete allianties aan te gaan met de Arabische staten.

Ernstig geval van overmoed

Als zodanig heeft de Trump-regering geconcludeerd dat “conflictbeheersing” niet langer in het belang van de VS is. Het moet de Palestijnse splinter isoleren en verwijderen. Als die hindernis weg is, gelooft het Witte Huis dat het kan doorgaan met het smeden van een coalitie met Israël en de meeste Arabische staten om zijn dominantie over het Midden-Oosten te herbevestigen.

Dit alles zal waarschijnlijk veel moeilijker te bereiken zijn dan de Trumpregering denkt, zoals de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo vorige week privé aangaf.

Maar het zou niettemin verkeerd zijn om te veronderstellen dat de strategie achter Trumps “deal van de eeuw”, hoe onrealistisch ook, niet duidelijk is in zowel de doelstellingen als de methoden.

Het zou even misleidend zijn om te geloven dat het beleid van de regering een uitzondering is. Het opereert binnen de ideologische beperkingen van de buitenlandpolitieke elite van Washington, zelfs als het ‘vredesplan’ van Trump zich aan de uiterste grenzen van de establishmentconsensus bevindt.

De Trumpregering geniet de steun van de twee partijen in het Congres, zowel voor de verplaatsing van de ambassade naar Jeruzalem als voor economische maatregelen die de PA, een regering in de wacht die al enorme compromissen heeft gesloten door akkoord te gaan met de soevereiniteit van een klein deel van het historische thuisland, dreigt te verpletteren.

Het Witte Huis van Trump lijdt ongetwijfeld aan een ernstig geval van hoogmoed met deze poging de Palestijnse zaak voorgoed te elimineren. Maar we moeten niet vergeten dat die hoogmoed, hoe gevaarlijk ook, wordt gedeeld door een groot deel van het Amerikaanse politieke establishment.

Foto: leftmedia Seoul, Korea

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s