Voor de VS media bestaan er geen rechtse Democraten

Waarom verzwijgen de Amerikaanse mainstream media het feit dat rechtse Democraten rechts zijn?, vraagt Alan MacLeod zich af op de mediawaakhond site fair.org (17 juli 2019)

Illustratie: Vertaal Slag

De race om de presidentskandidatuur van 2020 is in volle gang (absurd vroeg) en er heerst momenteel een duidelijke en interne strijd om de ziel van de Democratische Partij. Eén factie probeert de partij in een meer populistische, sociaaldemocratische richting te trekken, terwijl een andere voorstander is van het handhaven van een neoliberale, pro-business koers.

We kennen allemaal de meest prominente leden van de eerste groep: Figuren als de mogelijke president Bernie Sanders en aanstormende afgevaardigden zoals Alexandria Ocasio-Cortez, Ilhan Omar, Rashida Tlaib en Ayanna Pressley worden voortdurend (terecht) aangeduid als de linkerzijde van de partij (bijvoorbeeld, New York Post, 7/9/19; New York Times, 4/10/19; New Yorker, 6/18/19), maar ook als een kliek van “extremisten”(Atlantic, 4/3/19; The Hill, 6/17/19), “extreemlinkse” revolutionairen (CNN, 7/7/19; CNBC, 7/5/19) die “minachting” hebben voor Amerikanen (Fox News, 7/11/19). Gezien de brede overeenkomst van hun politieke posities met die van het grote publiek (FAIR.org, 1/23/19), zijn die labels, hoe in trek ze ook in de media zijn, behoorlijk dubieus.

The Atlantic (4/3/19) waarschuwt voor de ‘ruk naar links’ van de Democraten, zoals belichaamd door Bernie Sanders en Alexandria Ocasio-Cortez.

Maar als er een linkervleugel van de partij is, moet er logischerwijs ook een rechtse zijn. En het is even duidelijk, voor diegenen die er aandacht aan besteden, wie die rechtervleugel vertegenwoordigt: Denk aan figuren als Nancy Pelosi, Joe Biden en Amy Klobuchar. De media rapporteren wel over de splitsing, maar ze identificeren die laatsten überhaupt nooit als vertegenwoordigers van rechts. In feite is de uitdrukking “rechtse democraat” al meer dan 30 jaar niet meer in de New York Times verschenen.

Vorige week verklaarde de Boston Herald (7/11/19) Ocasio-Cortez, Tlaib en Omar tot extreemlinkse “onruststokers” die Pelosi ondermijnden en “tweedracht zaaiden” op een moment dat de partij “een verenigd en meer centralistisch front op moet werpen om de meerderheid te behouden en Donald Trump uit zijn functie te verdrijven.” Het stuk heeft de politieke posities van Pelosi echter niet kritisch onderzocht – of zelfs maar waargenomen.

Dit komt geregeld voor in de media en heeft als gevolg dat de rechtervleugel van de partij tot standaard wordt genormaliseerd. Voortdurende waarschuwingen dat Sanders, Ocasio-Cortez en hun trawanten Linksen zijn instrueren de nieuwsconsument om op hun hoede te zijn. “Je staat op het punt om socialistische propaganda aan te horen”, is de subtiel overgebrachte boodschap. Maar een soortgelijk bericht wordt niet verzonden als anderen niet als rechts worden geïdentificeerd. Omdat ze de kracht van deze techniek begrepen, ondertekenden in 2015 bijna 90.000 Britten een petitie waarin ze de BBC vroegen, in het belang van onpartijdigheid, om premier David Cameron als “rechts” te gaan beschrijven, net zoals deze Labourleider Jeremy Corbyn voortdurend “links” noemde.

Over de VS strijd, bericht Buzzfeed News (7/10/19) dat Pelosi “openlijk ruzie heeft” met “linkse leden van de partijvergadering en hun medewerkers”, terwijl de Washington Post (7/2/19) haar meevoelend afbeeldt als aangevallen door een “openlijke opstand” van “hardliners” in de partij, zonder aan te geven dat zij zelf ook een bepaalde politieke ideologie bezit. Het effect is dat de strijd tussen links en rechts gepresenteerd wordt als een strijd tussen radicale revolutionairen en de “reguliere”, “normale” of “standaard” positie.

Dit alles ondanks het feit dat Medicare For All en gratis collegegeld erg populair zijn in de VS, met zelfs een meerderheid van de Republikeinse kiezers die het eerste steunen. Ondertussen is het voorstel voor belastingverhoging voor de superrijken van Ocasio-Cortez populairder dan de belastingverlagingen van Trump, en een meerderheid van de Amerikanen steunt haar zogenaamde ‘radicaal-linkse’ Green New Deal. Wanneer het publiek, en niet de politieke partijen, het links/rechts-spectrum definiëren, ziet het landschap er heel anders uit.

Centrumlinks

Wanneer een standpunt wordt toegewezen aan degenen die de partij vele decennia hebben gecontroleerd, is dit vaak misleidend. Maureen Dowd in de New York Times (7/6/19) beschrijft Pelosi als “trachtend de partij centrumlinks te houden” met als doel om Trump uit zijn functie te zetten door een beroep te doen op het Amerikaanse volk, enkel omdat dat “gevaar loopt” door de veronderstelde “ruk” van de partij naar “uiterst links”.

CNBC (7/5/19) noemt Alexandria Ocasio-Cortez “extreemlinks” en stelt Joe Biden in staat zichzelf te identificeren als “centrumlinks”.

Een andere democraat, niet alleen aan de rechterkant van de partij, maar meer in het algemeen aan de rechterkant van het politieke spectrum, is Joe Biden, de huidige koploper voor de presidentiële nominatie. Biden begon zijn politieke carrière door zich te verzetten tegen schoolbussen en onderhield een zeer hechte vriendschap met de geharde segregationist Strom Thurmond tot zijn dood en stak een lofrede af op zijn begrafenis. Hij hoorde tot de meest havikachtige democraten, steunde krachtig de oorlog in Irak en pochte zelfs dat hij de echte auteur was van de PATRIOT-Act van George W. Bush. Hij verzette zich tegen immigratie en stelde voor militairen in te zetten tegen arbeiders zonder papieren.

Als senator uit Delaware is hij een vriend van grote financiële en technologiebedrijven en blokkeerde hij de kwijtschelding van studieschulden. In deze verkiezingscyclus verzet hij zich tegen Medicare for All en beweerde hij dat miljardairs werden ‘gedemoniseerd’, en verzekerde hen dat als hij president wordt, “er niets zal veranderen aan Amerika”. “Ik heb jullie heel hard nodig,” vertelde hij een groep extreem rijke donoren. Hij stelde ook voor de partij naar rechts te schuiven door met de GOP (Republikeinen) samen te werken.

Desondanks beschrijft Biden zichzelf als ‘centrumlinks’, net als de media (bijv. Politico, 6/8/19; Real Clear Politics, 6/12/19; Wall Street Journal, 6/3/19). Zoals de Washington Examiner (6/21/19) vaststelde, was het een dilemma voor de partij om te kiezen voor een linksgeoriënteerde figuur als Sanders of op een “centrumlinkse” koers aan te sturen met Biden.

Jezelf succesvol in het midden positioneren is een krachtige retorische en psychologische tactiek. Veel mensen denken graag van zichzelf dat ze tot het midden behoren. Het midden wordt vaak (ten onrechte) beschouwd als de standaardpositie en daarom vrij van vooringenomenheid, in tegenstelling tot die aan de uitersten, die negatieve connotaties hebben.

Zoals eerder onderzocht (FAIR.org, 3/23/19), wordt elke politieke organisatie die gesteund wordt door Washington, gepresenteerd als een gematigde, centristische macht. De Indonesische militaire dictator generaal Soeharto, die leiding gaf aan genocides tegen etnische Chinezen en Timorezen, werd omschreven als gematigd.(Christian Science Monitor, 2/6/87). The New York Times (3/7/33) beschreef zelfs de “nieuwe gematigdheid in de politieke atmosfeer” in Duitsland toen Hitler aan de macht kwam, terwijl de Philadelphia Daily Bulletin (1/30/33) zijn “aanwijzingen van gematigdheid” prees (aangehaald in de Daily Beast, 12/20/15).

Zelfs Donald Trump Jr., iemand die niet bekend staat om zijn grote intellect en politieke wijsheid, bedrijft deze truc. In The Hill schrijft hij (7/11/19), dat hij ons “waarschuwt” dat als de Democraten de “centralistische” “gematigden” zoals Pelosi ondermijnen, waardoor “radicaal linkse” “extremisten” zoals Ocasio-Cortez aan de macht kunnen komen, zijn vader zeker zal zijn van het winnen van de volgende verkiezingen. Dit moet de apotheose zijn van de uitdrukking ‘onverklaarbare beste vriend van de Republikeinen’ (FAIR.org, 2/26/19), waarmee mediaconservatieven zogenaamd te goeder trouw advies geven aan Democraten over hoe de Republikeinen te verslaan (wat altijd inhoudt dat ze afstand doen van progressieve principes en conservatief beleid omarmen).

Pragmatisch

Corporatistische Democraten zijn nu begonnen de “dit is de reden waarom Trump won/zal winnen” tactiek tegen links te gebruiken. De Washington-examinator (7/10/19) waarschuwt de ‘linkse elites’ dat hun doelbewuste aanval richting socialisme hen zal isoleren en vervreemden van ‘gematigde democraten’ en het enorme politieke centrum van Amerika. In plaats daarvan dienen ze ‘pragmatisch’ te zijn en de beste kandidaat kiezen: Joe Biden.

Amy Klobuchar (CNN, 2/18/19) verklaart haar “pragmatische” oppositie tegen Medicare for All. Niet vermeld: de $ 462.000 die ze van de verzekeringsbranche krijgt.

‘Pragmatisch’ – hetgeen verstandig aanpassen en realistische, op feiten gebaseerde standpunten innemen betekent – is een ander nieuw woordgebruik in de media om rechtse democraten te omschrijven die het pro-corporatistische beleid ondersteunen, ongeacht wat de feiten eigenlijk zijn. CNN (2/18/19), juicht bijvoorbeeld Klobuchar toe als de ‘pragmatische’ presidentiële kandidaat. Haar pragmatisme, volgens het positieve CNN portret, bood “weerstand aan de drang om toe te geven aan de progressieve vleugel van de partij”, zoals blijkt uit haar sterke oppositie tegen Medicare for All, de Green New Deal en Gratis Collegegeld – die, zoals we hebben gezien, duidelijk populair zijn bij het publiek (Jacobin, 8/24/18; Atlantic, 6/21/19) en enorme stemmentrekkers kunnen zijn.

Dat ‘pragmatisch’ meestal wordt gebruikt als een eufemistisch codewoord om naar rechts te gaan, is te zien aan de recente krantenkoppen:

  • Pragmatische Pelosi leidt democratische partij naar het centrum (CBS SF Bay Area, 5/14/19)
  • Pelosi’s pragmatische aanpak om de verschuiving naar links van de Democraten in balans te brengen (Christian Science Monitor, 2/11/19)
  • Idealisme versus pragmatisme: hoe stijl de Democratische kandidaten verdeelt (NPR, 1/27/16)

Zelfs expliciet anti-linkse organisaties worden niet als rechts omschreven. In een verhaal in de Huffington Post (7/11/19) over de ‘Democratic Majority for Israel’, waarin wordt opgemerkt dat deze groep was opgezet door “grote donoren en insiders in Washington”, werd deze uitdrukkelijk, om linkse kritiek op Israël in de partij tegen te gaan, niet omschreven als “conservatief” of een soortgelijk label , maar werd het debat opgevat als zich afspelend tussen de linker- en de “pro-Israël” vleugels van de partij. Als rijke donoren en ‘insiders in Washington’ niet tot de rechtervleugel van de partij gerekend kunnen worden, wie dan wel?

Grote mediabedrijven worden gefinancierd door dezelfde bronnen die beide partijen financieren en in grote lijnen dezelfde ideologie delen, vandaar de terughoudendheid om hen te bekritiseren. Door te weigeren hun plaats op de politieke schaal te bepalen, of ze valselijk te identificeren als links van het midden, proberen ze het ‘Raam van Overton’ te sluiten en een linkse verschuiving in de Amerikaanse politiek te voorkomen. Maar dat betekent niet dat wij als nieuwsconsumenten deze beeldvorming moeten accepteren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s