SOS… Methaan!

het Russische onderzoeksschip ‘Academic Mstislav Keldysh’

Een expeditie aan boord van het Russische onderzoeksschip ‘Academic Mstislav Keldysh’ ontdekte recentelijk een bijna 5 vierkante meter grote plek van opborrelend methaan in de Oost-Siberische Zee. In het artikel “Methane SOS” op counterpunch.org (11 oktober 2019) legt Robert Hunziker uit wat deze ontdekking kan betekenen voor het voortbestaan van de menselijke soort. Geen goed nieuws.

Foto: Shirshov institute of oceanology.

De opwarming van de aarde gaat snel, met name op de noordelijke breedtegraden, waar een internationaal team van wetenschappers onder leiding van Igor Semiletov van de Polytechnische Universiteit van Tomsk, het oudste technische instituut van Rusland, onlangs een ontstellende ontdekking deed aan boord van het onderzoeksschip ‘Academic Mstislav Keldysh’ (zie foto boven). Het soort van ontdekking dat je de rillingen over de rug laat lopen, dat wil zeggen, “kokende methaanbellen in water.”

Zoals Semiletov het uitdrukte: “Dit is het krachtigste lek dat ik ooit heb kunnen waarnemen … Niemand heeft ooit iets vergelijkbaars geregistreerd” (Bron: Research Vessel Encounters Giant Methaan Seep in Arctic Waters, The Maritime Executive, 10 oktober 2019 )

Dat is slecht nieuws voor de hele wereldgemeenschap daar het Oost-Siberische Noordpool Plat al jaren niet op de radar van de gevestigde wetenschap is verschenen, maar pas onlangs is de wereldwijde wetenschappelijke gemeenschap zich bewust geworden van de hieraan verbonden gevaren. Immers, het enorme continentale Oost-Siberische Noordpool Plat heeft de grootte van Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië, Italië en Japan samen, en het zit vol met samengeperst methaan verborgen in de zee onder de permafrost. Maar het begint nu stevig te lekken, en dit zou een van de grootste problemen aller tijden voor de beschaving kunnen worden, met duizelingwekkende gevolgen.

De wetenschappers waren in staat om emmers vol borrelende methaan uit de vijf vierkante meter grote hotspot op te scheppen. De volgende dag ontdekte de expeditie een andere gigantische sijpelende hotspot in dezelfde regio. In de lucht in de omgeving werden methaanconcentraties tot 16 ppm (parts per million) geregistreerd, hetgeen negen maal zo groot is als de achtergrondwaarde. Semiletov zei dat het de “hoogste waarde ooit geregistreerd is voor een lek in zee.” En hij heeft het Noordpoolgebied wel veertig keer bestudeerd.

Een van de risico’s van uitbarstend methaan op zee is schade aan de olie- en gas-infrastructuur met gevolgen vergelijkbaar met het Deepwater Horizon ongeluk in de Golf van Mexico. Tot nu toe heeft Rusland slechts één booreiland in het Noordpoolgebied. In augustus heeft het Russische staatsbedrijf Rosatom een drijvende kerncentrale in werking gesteld om de goudwinningsbuitenpost Pevek, gelegen aan de kust van de Oost-Siberische Zee, van stroom te voorzien. Verder heeft Rusland plannen om nucleaire aggregaten op de zeebodem te installeren voor aanvullende ontwikkeling van het Noordpoolgebied.

Maar niemand weet zeker of de risico’s verbonden aan methaanuitbarstingen op de zeebodem, die tot overmaat van ramp, zouden kunnen resulteren in de onderzeese vorming van iets wat lijkt op de beruchte Yamal kraters die zich op land bevinden, dat wil zeggen, imploderende Pingo kraters. Het is niet denkbeeldig dat de hel losbreekt in het barre Arctische gebied met het oog op offshore olie- en gasboringen, in het bijzonder met de kerncentrales op zee. Hier zijn, eerlijk gezegd, nauwelijks woorden voor!

‘The End of Ice’

Verder zijn er SOS-signalen gedetecteerd in de Barentszzee, die zich ten noorden van Noorwegen en Rusland bevindt en uitmondt in andere Arctische zeeën, Kara, Laptev en uiteindelijk in de Oost-Siberische Zee. Het fascinerend boek ‘The End of Ice’ van Dahr Jamail vertelt een onheilspellend verhaal over het opborrelen van methaan in zee.

In Barrow, Alaska, ontmoette Dahr Jamail, Ira Leifer, een wetenschapper die de ondiepe zeeën van het Arctische gebied bestudeert en met de NASA samenwerkt aan methaandata. Leifer ontdekte verontrustende SOS-signalen (satelietwaarnemingen, noot vert.), afkomstig uit een gebied van 620 vierkante mijl in de Barentszzee dat boordevol methaanbellen zit, naar schatting 60 miljoen ‘pluimen’, hetgeen bijna onmogelijk is om je voor te stellen als het er normaal duizenden zouden moeten zijn, geen 60 miljoen.

“Hij vond een ‘hotspot’ van ongeveer duizend vierkante kilometer, die maar liefst 60 miljoen methaanbelpluimen bevatte.” (Dahr Jamail, The End of Ice, The New Press, 2019, pg. 196).

De Barentszzee krijgt nu meer volume van warmer water uit gematigde breedtegraden van de Atlantische oceaan dan elke andere Arctische zee; het is dus de belangrijkste toegangspoort naar de stroom van warm water dwars door de Arctische zeeën van Kara, Laptev, en de Oost-Siberische zee. Wat er gebeurt in de Barentszzee blijft niet beperkt tot de Barentszzee, en op basis van de ontdekking van Leifer, doet dit alarmbellen rinkelen over alle aangrenzende zeeën.

Dit alles geldt in het bijzonder voor de ondiepe zeeën, zoals Leifer bijvoorbeeld Jamail waarschuwde: “De Oost-Siberische Zee is een enorme ondiepe zee … Dus al het methaan dat er is, gaat er uitkomen, net zoals het methaan van de permafrost op het vasteland,” Ibid, pg. 195.

Daarna sprak Jamail over het werk van Natalia Shakhova, die vroeger het hoofd van het ‘International Arctic Research Center’ van de Universiteit van Alaska was. Ze heeft baanbrekend werk verricht op het Oost-Siberische Noordpool Plat. Haar onderzoek toont aan dat enorme uitbarstingen van methaan op elk moment kunnen optreden als de onderzeese permafrost snel dunner wordt. Ze heeft de mogelijkheid besproken van een uitbarsting van 50-gigaton, maar dat is zeer omstreden binnen de wetenschappelijke gemeenschap. Dat zou gelijk staan aan 1000 gigaton CO2 uitstoot.

Om dat in perspectief te plaatsen, “de vanaf het jaar 1850, door de mens beïnvloede uitstoot van CO2 in de atmosfeer, is 1475 gigaton in de afgelopen 170 jaar,” Ibid, pag. 198. Derhalve zou een 50 gigaton uitbarsting gelijk staan aan het tegelijk vrijkomen van alle CO2-emissie van 116 jaar .

De gevolgen van een dergelijke uitbarsting “kunnen een toename van ongeveer 12 maal de hedendaagse methaanbelasting in de atmosfeer veroorzaken, met een daaruit voortvloeiend rampzalig broeikaseffect,” Ibid, pag. 198.

ecosystemen als plastic weggooibekertjes

De catastrofale broeikasopwarming spreekt voor zich, als de agrarische regio’s op de middelste breedtegraden van China, India en de Midwest van de Verenigde Staten in stof veranderen, en de tropen en het Midden-Oosten onbewoonbaar worden. Leifer denkt zelf dat we al in de buurt zitten van een punt waarop grote delen van het Midden-Oosten onbewoonbaar zullen worden omdat de temperaturen de menselijke tolerantiegrens zullen overschrijden.

Inmiddels steeg de kooldioxide-uitstoot van fossiele brandstoffen naar een recordhoogte van 37 gigaton in 2018, bijna een verdubbeling van de jaarlijkse waarden over 2017 (World Resources Institute). Dat alleen al is een onheilspellend signaal dat de ondiepe zeebodem van de Oost-Siberische Noordpool Plat regio, waar 15 tot 20 procent van alle methaan in de wereld al tijden, tot nu toe bevroren ligt, in beweging kan komen. Het is een slapend monster dat de wereld op zijn kop zou kunnen zetten.

Ondertussen behandelt het gelijktijdige experiment met wereldwijd ongebreideld voortdenderend kapitalisme, aardse ecosystemen als plastic weggooibekertjes. Daarbij begint van pool tot pool een enorme scheur te verschijnen in de aardkorst wanneer dat uit zijn voegen barst. Oneindige groei is de grootste illusie ooit, aangezien de formule niet bijzonder goed werkt voor Gaia, die reeds in omgekeerde richting neerwaarts gaat naar een zekere duisternis en chaos.

James Lovelock, de vader van de Gaiatheorie, zei tijdens een BBC-interview in 2019: “Er is een reëel gevaar van het geheel en al verliezen van ons eigendomsrecht op de planeet… wat zal er met de planeet gebeuren als er meer CO2 wordt uitgestoten? De aarde zal warmer worden. Zij zal opwarmen tot op een punt waarop er voor onze soort geen leven meer mogelijk zal zijn.”

Tot op heden is de uitstoot van CO2 in de atmosfeer sneller verlopen dan ooit in de afgelopen 400.000 jaar toen de totale CO2-metingen in de atmosfeer van minimum 180 ppm tot een maximum van 280 ppm opliepen elke 100.000 jaar, en de temperaturen veranderden van +5° C tot -5° C respectievelijk bij 280 ppm en 180 ppm. Vandaag de dag zitten we op meer dan 410 ppm, hetgeen 400.000 jaren van registratie, toen 280 ppm in zijn kielzog +5° C teweegbracht, wat in het verleden de planeet onvoorstelbaar ingrijpend veranderd heeft, aan stukken slaat .

Wat te doen? Word een ecostrijder en ga het systeem te lijf, zoals Extinction Rebellion dat doet, omdat de huidige stand van zaken het niet alleen aan kan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s