Enorme inmenging in Britse verkiezingen, maar niet van Rusland

De nederlaag van Jeremy Corbyn bij de laatste Britse verkiezingen was vernietigend, maar minstens even vernietigend was de lastercampagne van de mediabedrijven die daaraan voorafging. Het is moeilijk aan te tonen in hoeverre deze de uitslag beïnvloedt heeft, maar ontkennen dat een medialaster, met de omvang en reikwijdte zoals die op Corbyn is losgelaten, gevolgen had is hetzelfde als ontkennen dat reclame, een biljoenenindustrie, zijn gevolgen heeft, schrijft Caitlin Johnstone op 13 december 2019 op haar site: caitlinjohnstone.com

afbeelding: Caitlin Johnstone

Dames en heren, ik heb hier het onweerlegbare bewijs dat er afgelopen donderdag een flagrante verkiezingsinmenging heeft plaatsgevonden in het Verenigd Koninkrijk.

Voordat je uit je bol gaat, nee, het waren niet de Russen. Het waren niet de Chinezen, de Iraniërs, het Cobra Commando of The Legion of Doom. Ik zal geen salaris zoals dat van Rachel Maddow krijgen voor het onthullen van dit bewijs, noch zal ik miljoenen goedgelovige kijkers aantrekken, die met ingehouden adem zitten te wachten op een explosieve onthulling van een internationale samenzwering die de resultaten van de verkiezingen waardeloos zal maken.

Eigenlijk zal het bijna niemand iets kunnen schelen.

Het zal bijna niemand iets kunnen schelen omdat deze verkiezingsinmenging openlijk heeft plaatsgevonden en volkomen legaal was. En niemand zal voor de gevolgen op hoeven te draaien.

The centrists and mainstream media outlets are responsible for the right wing win in the UK. They spent all their time bashing and smearing Jeremy Corbyn bc they will always prioritize smashing the left, even if it means allying with the far right. Shameful.

— Rania Khalek (@RaniaKhalek) December 13, 2019

Niemand hoeft op te draaien voor de gevolgen van inmenging in de Britse verkiezingen, omdat degenen die de inmenging verrichtten zeer machtig zijn en omdat zij degenen zijn die door het systeem worden bediend.

Op het moment dat ik dit schrijf wijzen de Britse exit polls op een verpletterende overwinning voor de Tories. Er zijn tal van andere factoren die tot dit resultaat hebben geleid, waarbij een Labourpartij die ambivalent de kool en de geit probeert te sparen in een onverzoenlijk meningsverschil over de Brexitkwestie het meest opvalt, maar het is ook ontegenzeggelijk een feit dat de verkiezingen werden beïnvloed door een politieke lastercampagne waarvan de schaal en giftigheid volstrekt ongekend is in de geschiedenis van de westerse democratie. Deze lastercampagne werd aangestuurd door mediabedrijven die door miljardairs worden gecontroleerd, hand in hand met inlichtingen- en militaire diensten, evenals staatsmedia zoals de BBC.

Labourleider Jeremy Corbyn werd omschreven als de meest belasterde politicus in de geschiedenis en dit is een tamelijk reële beschrijving. Journalist Matt Kennard heeft onlangs documentatie verzameld van tientallen incidenten waarbij voormalige en huidige spionnen en militaire functionarissen samenwerkten met plutocratische media-instituten om Corbyn voor te stellen als een bedreiging voor de nationale veiligheid. Voorvechters van journalistieke verantwoordelijkheid als Media Lens en Jonathan Cook zijn al jarenlang bezig om bewijzen te verzamelen van de pogingen van de massamedia om Corbyn af te schilderen als alles wat slecht is, van een sympathisant van terroristen, een communist, een Russische spion, een IRA-aanhanger tot een studeerkamer-antisemiet. Een dag of wat geleden beschreef The Grayzone hoe narratiefbeheerder van het establishment, Ben Nimmo, was ingeschakeld om zich uitsluitend op Corbyn te concentreren met een feitenvrije Russiagatestijl complottheorie in de aanloop naar de verkiezingen, een psyop die onkritisch werd verspreid door zowel rechtse mediabedrijven zoals The Telegraph als ogenschijnlijk “linkse” media zoals The Guardian.

Net zoals Corbyns opkomen voor de ‘many’ boven de plutocratische ‘few’, hem tot doelwit maakte van de door miljardairs gerunde media, maakte zijn visie op palestijnen als menselijke wezens hem tot doelwit van de imperialistische israël-lobby zoals onthuld in de Al Jazeera documentaire The Lobby.

Voor een collectie links, die de valse anti-semitistische lasterpraat aan het adres van Corbyn, die zijn leven lang tegenstander van antisemitisme was weerleggen, kun je kijken naar de stortvloed van antwoorden die ik onlangs op deze vraag op Twitter heb gekregen.

Deze inmenging ging door tot op de dag voor de verkiezingen, met de flagrante schending van de verkiezingsregelementen door politiek redacteur van de BBC, Laura Kuenssberg, die berichtte dat de vroege stemmen per post illegaal geteld waren en de resultaten “er erg slecht uitzagen voor Labour”.

There was extreme election interference in the #UKElection. It didn’t come from the Russians. It didn’t come from the Chinese. It came from the billionaire class and its political/media lackeys. And it was perfectly legal.

— Caitlin Johnstone ⏳ (@caitoz) December 12, 2019

De historisch ongekende lastercampagne van rechts, extreemrechts en vanuit zijn eigen partij gericht op Corbyn, had zijn uitwerking. Vanzelfsprekend. Als je dit vandaag op sociale media zegt krijg je een lading commentaar te verwerken die je duidelijk maakt dat je fout zit, die je vertelt dat elke stem tegen Labour uitsluitend was te wijten aan het feit dat het Britse volk niet in een marxistische dystopie wil leven, die je vertelt dat het uitsluitend kwam door Brexit, totaal voorbijgaand aan elke mogelijkheid dat de jarenlange misleidende voorstelling van zaken door de massamedia, waarmee het Britse bewustzijn dag in dag uit werd geteisterd voor de verkiezingen, geen enkele invloed op de resultaten heeft gehad.

Goed, jullie je zin, jongens. Hardnekkige campagnes om opzettelijk het denken van de mensen te manipuleren met behulp van massamedia hebben geen enkele uitwerking op hun beslissingen. Ik veronderstel dat dat de reden is waarom die hele “reclame” bevlieging nooit geld heeft opgeleverd.

Ik wil hier niet beweren dat de miljarden dollars aan vrije massamediaberichtgeving die besteed zijn aan het zwartmaken van Jeremy Corbyn en de Labourpartij een grotere invloed hadden op de verkiezingsresultaten dan Brexit en andere strategische struikelblokken in de partij. Ik zeg niets anders dan dat het zeker een veel groter effect heeft gehad dan de paar duizend dollar die Russische onderdanen aan sociale media ‘memes’ in de VS uitgaven en waarover de Amerikaanse politieke- en mediaklasse drie jaar lang onophoudelijk heeft getierd. Ontkennen dat een medialaster, met de omvang en reikwijdte zoals die op Corbyn is losgelaten, gevolgen had is hetzelfde als ontkennen dat reclame, een biljoenenindustrie, zijn gevolgen heeft.

Dat betekent dat plutocraten en overheidsinstellingen zich ontegenzeggelijk bemoeid hebben met de Britse verkiezingen en in een exponentieel grotere mate dan alles waarvan wordt beweerd dat de Russen gedaan zouden hebben. Maar volgens de Britse wet was het volkomen legaal en volgens de Britse samenleving was het volkomen aanvaardbaar. Het is geheel volgens de wet en aanvaardbaar dat machtige individuen een enorm veel grotere invloed hebben op zogenaamd democratische verkiezingen dan de gewone mensen die daarin hun stem mogen uitbrengen.

Een vrije en gezonde samenleving zou niet op deze manier kunnen werken. Een vrije en gezonde samenleving zou alle vormen van manipulatie taboe verklaren en onaanvaardbaar vinden. Een vrije en gezonde samenleving zou niet toestaan dat de leden van een kleine eliteklasse meer gewicht in de schaal leggen dan alle anderen. Een vrije en gezonde samenleving zou iedereen een gelijke stem aan de tafel geven en rekening houden met ieders belangen. Zij zou zeker niet tolereren dat een paar individuen die al veel te veel misbruik hebben gemaakt van hun macht en rijkdom, nog meer buitmaken.