De oorlog in Afghanistan is zwendel (en nu hebben we het bewijs)

Een van de meest schokkende journalistieke onthullingen van het afgelopen jaar in de VS, de Afghanistan Papers, is veilig begraven onder de berichtgeving over Donald Trumps impeachment en trivialiteiten rondom de presidentsverkiezingen. De documenten laten zien dat hoge ambtenaren al jarenlang wisten dat de 18 jaar durende oorlog in Afghanistan niet te winnen was, maar hielden dit verborgen voor het publiek. Op truthdig.com publiceerde Lee Camp een artikel (09-01-2020) waarin op satirische wijze wordt ingegaan op deze onthullingen. Lee Camp is een Amerikaanse standup-comedian, schrijver, acteur en activist. Camp is de host van de wekelijkse comedy nieuws-TV-show “Redacted Tonight” op RT-America.

Foto: Jayel Aheram – CC BY 2.0

Bommen hebben cijfers. Mensen hebben namen. Ons Amerikaanse leger beschikt over een handigheid en passie om cijfers te gebruiken om namen te veranderen in nog meer cijfers. Maar deze cijfers zijn zo gigantisch gegroeid en uit de hand gelopen, dat men grote moeite heeft om ze te begrijpen.

In slechts 10 maanden in 2018 – de laatste beschikbare cijfers – hebben onze militairen 5.982 stuks munitie gedropt op Afghanistan, die vele denkende, levende en liefhebbende namen veranderd hebben in koude, levenloze cijfers. Gedurende de hele oorlog, zijn 43.000 Afghaanse burgers vercijferd. Wij Amerikanen hebben eigenlijk niet eens in de gaten wanneer dat gebeurt. Statistisch gezien, zal het vandaag opnieuw vele malen gebeuren en niemand in Amerika kan het echt wat schelen. (Tenminste niet sinds het spel aan de gang is.)

64,000 Afghaanse veiligheidstroepen zijn sinds 2001 vercijferd.

Onze regering weet al jaren dat de oorlog in Afghanistan een ijzingwekkende ramp is op het niveau van “Cats”: the movie. Hoe we weten dat ze het wisten? De Washington Post publiceerde zowaar recentelijk enkele indrukwekkende artikelen en zette daarmee een stapje terug van haar gebruikelijke oorlogsminnende propaganda. (De laatste keer dat het een dergelijk hoogstandje bereikte was tijdens de O.J. Simpson rechtszaak. Die met de handschoen.) De Washington Post groef een schat van duizenden interne regeringsdocumenten op die de rampzalige oorlog blootlegden.

De vondst van de documenten onthult dat hooggeplaatste Amerikaanse functionarissen er niet in slaagden om de waarheid over de oorlog in Afghanistan te vertellen gedurende de 18-jaar durende campagne en dat ze rooskleurige uitspraken deden waarvan ze wisten dat ze fout waren en die het onmiskenbare bewijs verborgen dat de oorlog niet te winnen was,” meldde de krant.

Laat me de snobistische Washington Post taal vertalen: Het is niet zo dat Amerikaanse functionarissen er “niet in geslaagd waren de waarheid te vertellen”; ze waren verdomme aan het liegen. De zinsnede “niet in geslaagd om de waarheid te vertellen” sijpelt rond de zenuwbanen van de hersenen en ontwijkt strategisch de woedereceptoren. “Niet in geslaagd de waarheid te vertellen” klinkt alsof waarachtigheid een glibberige vis is die de Amerikaanse functionarissen gewoon niet te pakken konden krijgen.

424 humanitaire hulpverleners zijn vercijferd.

Laten we eens een moment nemen om de motieven en doelstellingen van de oorlog in Afghanistan te overwegen. De VS zijn klaarblijkelijk het land binnengevallen om al-Qaida tegen te houden om ons op wat voor manier dan ook aan te vallen, d.w.z. door onze gebouwen binnen te vliegen met grote vliegtuigen. We bereikten dit doel in de eerste paar maanden. Daar al-Qaida in wezen was gedecimeerd, lijkt het logisch dat we het land verlaten zouden moeten hebben, ons het recht voorbehoudend om terug te keren als er eventueel andere grote passagiersvliegtuigen ons het leven zuur maakten.

Maar we vertrokken niet. We vertrekken nooit. Regel nummer 1 van het Amerikaanse imperium is “Verlaat Nooit Echt Een Land Nadat Je Het Bent Binnengevallen.” Om onze voortdurende aanwezigheid te verklaren, moesten we de doelpaal verplaatsen. Waar naartoe? Daar waren we niet zeker van. Daar zijn we nog steeds niet zeker van. Als je een Amerikaanse generaal of president (ieder van hen) bijna 20 jaar later, vraagt wat het doel is in Afghanistan, zullen ze je een woordsalade toedienen die zo groot is dat je maanden blijft schijten. Sterker nog, we weten nu dat zelfs tijdens de eerste paar jaren van de oorlog, het Pentagon en de Bushregering niet wisten wie de ‘bad guys’ waren. (Op dit moment denk je dat het nogal onvolwassen en onwetend van mij is om te verwijzen naar vijandelijke troepen als ‘bad guys’, maar, zoals je zo direct zult zien, sprak onze regering letterlijk in die termen over hen. Kanttekening: Dit komt omdat moorddadige rooftochten door oorlogsmisdadigers altijd onvolwassen zijn. Moord is per definitie onderontwikkeld.)

Volgens de Afghanistan-papers van de Washington Post, zei een niet nader genoemde oud-adviseur van een Special Forces team van het leger:

Ze dachten dat ik naar hen toe zou komen met een kaart om hen te laten zien waar de ‘good guys’ en de ‘bad guys’ zitten. Er waren enige gesprekken voor nodig – in het begin bleven ze maar vragen: ‘Maar wie zijn dan de bad guys, waar zijn ze?’”

Toch waren wij Amerikanen in de beginjaren geïnstrueerd dat minister van Defensie, Donald Rumsfeld, alles onder controle had. Iets anders impliceren was spotten met tientallen miljoenen ‘yellow ribbons‘. Maar in werkelijkheid had Rumsfeld ook een flink bad-guy probleem.

‘Ik heb geen inzicht in wie de slechteriken zijn,’ zei hij achter gesloten, vergrendelde, geluidsdichte deuren. Ondertussen leidde Rumsfeld in het openbaar de natie stoutmoedig naar een scherp afgebakende en beslissende overwinning in het land van de Afghanen.

In 2003 zei hij tijdens een persconferentie met de Afghaanse president Hamid Karzai aan zijn zijde: “Generaal Franks en ik … hebben geconcludeerd dat we op een punt staan waar we duidelijk van grote gevechtsactiviteit zijn bewogen naar een periode van stabiliteit en stabilisatie en wederopbouw en activiteiten.”

Yep, geen grote gevechtsactiviteit – enkel 17 jaar reconstructie (en activiteiten). Blijkbaar wordt de meeste door de V.S. ondersteunde “reconstructie” verricht vanuit de lucht, via bommen. Laat dat een les zijn voor jullie, rest van de wereld: Je kunt beter niet met ons sollen of we zullen jou en je hele familie reconstrueren!

67 journalisten zijn gereconstrueerd tijdens de oorlog in Afghanistan.

Zijn twee decennia te lang voor een volslagen, regelrechte ramp? Misschien kunnen we het rekken tot drie? We financieren krijgsheren en extremistische jihadisten en hopen dat ze aardig voor elkaar zijn. Toch hebben Amerikaanse presidenten ons voortdurend verteld dat we vorderingen maken. “Douglas Lute, een drie-sterren generaal die diende als Afghanistans oorlogs-tsaar tijdens de regeringen Bush en Obama, vertelde interviewers van de regering in 2015:

‘Wat proberen we hier te doen? We hadden niet het flauwste idee van wat we aan het doen waren.'”

Ik neem aan dat dit citaat in het bijzonder veel Amerikanen van streek maakt, want als er één ding is waar we goed in zijn, is het wel het hebben van een flauw idee van wat we aan het doen zijn.

Vietnam: flauw idee.

Irak: zeer sterk flauw idee.

Libië: een gigantisch flauw idee.

Ongehinderd kapitalisme: het flauwste idee.

Om het simpel te zeggen, wij zijn het beste in slechte ideeën. Maar deze Afghanistan-papers brengen een tamelijk afschuwelijk beeld aan het licht. Een beeld waar we ons als natie mee moeten confronteren en niet slechts onder het tapijt vegen (en niet alleen omdat het tapijt de grootte van de Pacific Rim zou moeten hebben).

Bij het horen van deze onthullingen deed Wolf Blitzer van CNN zijn best om iemand te imiteren die het allemaal niets uitmaakt. Hij zei:

Een reeks onderzoeksrapporten van The Washington Post, die insloegen als een bom, onthullen hartverscheurende waarheden over de VS-oorlog in Afghanistan die 2400 Amerikaanse levens heeft geëist en bijna een biljoen dollar heeft gekost. De Washington Post zegt … functonarissen hebben routinematig gelogen tegen het Amerikaanse volk over de oorlog. … Dit is echt een ‘bombshell’.

Ja, dat slaat in als een bom – ondanks het feit dat veel van de informatie in de Afghanistan-papers al een decennium of langer bekend is. In 2012 was ik zelf bezig met slecht geschreven standup comedy stukjes over hoe onze overheid beide zijden financierde in de Afghanistanoorlog. Hieruit blijkt dat de mainstream media twee prioriteiten heeft – de ene is om gespreksonderwerpen van de VS-overheid te spuien, en de andere is ons allemaal af te leiden van het witwassen van de geschiedenis.

Ze helpen Amerikanen geloven dat we zojuist iets hebben ontdekt over de mislukkingen in Afghanistan; dat we zojuist begonnen zijn met McCarthyisme, en dat het niet eerder plaatsvond in de jaren 1950 met verschrikkelijke gevolgen; dat we zojuist de adembenemende milieugevolgen van de bio-industrie hebben ontdekt. (Ik maak maar een grapje – de commerciële media zullen nooit hierover berichten. Zelfs al zou je een CNN-presentator vastgebonden in een zak in Gitmo (Guantanamo, vert.) zetten, zou hij nog weigeren toe te geven dat fabrieksmatige veehouderij de planeet in een agressief tempo om zeep brengt.)

Maar Blitzer stelde zich niet tevreden met beweringen geschokt te zijn dat het niet goed gaat met de Afghanistanoorlog, zodat hij zijn acteertalent op de proef stelde door verder te veronderstellen dat er misschien ook iets mis was met de oorlog in Irak. Hij zei: ‘Ik kan me ook alleen maar voorstellen en me schrap zetten voor een soortgelijk rapport over de lange VS-oorlog in Irak. Ik vermoed dat het afschuwelijk nieuws zou kunnen zijn als die er ook bij betrokken wordt.’

Dat klopt: Met ingang van vorige maand denkt Blitzer dat er misschien een aantal problemen met de oorlog(en) in Irak zouden kunnen zijn. (Blitzer lijkt me het type man die het niet zou merken als je zijn broek van hem stal bij een temperatuur van min-10 graden.) Ja, Wolf, niet alleen zijn daar vergelijkbaar wanbeheer en massale oorlogsmisdaden begaan tijdens onze invasie van Irak, maar jij hielp er in feite ook aan mee om de instemming voor die oorlog te produceren. Je bent medeplichtig aan de dood van miljoenen mensen die nooit meer terugkomen uit de vercijfering.

Gedurende de afgelopen 20 jaar herhaalden de mainstream media de leugens die werden verteld door onze verschillende presidenten. Ze ramden die leugens in ons hoofd met een indrukwekkende regelmaat. Leugens zoals die werden verteld door president Obama, toen hij in 2012 op de nationale televisie zei: ‘In de afgelopen drie jaar is het tij gekeerd. We doorbraken het momentum van de Taliban. We hebben sterke Afghaanse veiligheidstroepen opgebouwd. … Onze troepen zullen thuiskomen. … Zoals onze coalitie heeft afgesproken, zullen tegen het einde van 2014 de Afghanen volledig verantwoordelijk zijn voor de veiligheid van hun land.’

Ik weet niet hoe jij erover denkt, maar ik ben behoorlijk blij dat de oorlog in 2014 voorbij is — wanneer 2014 ook maar zal komen.

3,800 contractors zijn in Afghanistan gestorven voor deze leugens.

De Afghanistan-papers laten zien dat de 18 jaar durende oorlog niet alleen een verspilling was van mensenlevens, maar ook geldverspilling. Natuurlijk, nu denk je, “Het leger – verkwistend?! Nou, verf mijn tepels en noem me Phyllis Diller; dat is het meest verbazingwekkende dat ik ooit gehoord heb!”

Ja, dit is nauwelijks schokkend, omdat in de afgelopen 20 jaar 21 biljoen dollar onverklaarbaar is verdwenen bij het Pentagon. Dat is twee derde van de hoeveelheid geld dat de hele aandelenmarkt omvat. Het geld stroomde zo snel naar Afghanistan dat de ambtenaren niet eens in staat waren om het snel genoeg te verspillen! (Ik zou willen dat het een grap was.)

Weer uit het verslag van de Washington Post: “Een stafmedewerker bij USAID schatte in dat 90 procent van wat ze besteedden overkill was: ‘We verloren onze objectiviteit. We kregen geld met de boodschap het uit te geven en dat deden we, zonder reden.’… Een contractor zei dat er van hem verwacht werd dat hij 3 miljoen dollar per dag uitgaf voor projecten in één enkel Afghaans district met ongeveer de grootte van een Amerikaanse provincie.”

De contractor zei dat hij zich niet kon voorstellen hoe 3 miljoen dollar per dag te besteden voor mensen die letterlijk in lemen hutten woonden. Nou, ik denk dat USAID zou moeten beginnen met het uitdelen van meubilair samengesteld uit stapels vacuümverpakte honderd dollarbiljetten. Of misschien zitzakken opvullen met kleinere biljetten. (Als je nog niet verontwaardigd genoeg bent, houd er dan rekening mee dat, volgens The New York Times, gecorrigeerd naar dollars van nu, het minder dan acht dagen van het vastgestelde budget van het Pentagon zou kosten om de hele wereld een jaar lang van schoon water te voorzien, waardoor miljoenen levens zouden kunnen worden gered en de VS veranderen in de meest geliefde natie op aarde.)

Maar in plaats van onze eigen corruptie en oorlogswoekerwinsten te accepteren, schoven onze militairen de schuld vierkant af op het Afghaanse volk. Volgens The Washington Post: “beschuldigden de Amerikaanse militairen ook Afghaanse bevelhebbers van het in hun zak steken van salarissen – betaald door Amerikaanse belastingbetalers – van tienduizenden ‘ghost soldiers.’”

Hoewel ‘ghost soldiers’ klinkt als een ongelooflijke en moeilijk te bestrijden hulpbron, denk ik dat ze bedoelden dat de Afghaanse commandanten beweerden dat ze een bepaald aantal soldaten hadden, maar dat de meeste niet echt waren. Dus Amerika kan de gezondheidszorg van onze eigen verdomde echte soldaten, die thuis komen en maandenlang op de wachtlijst staan om zich te verzekeren van iets dat op zorg lijkt, niet betalen, maar we kunnen spooksoldaten aan de andere kant van de wereld wel financieren?!

Donald Trump schrapte gewoon de voedselbonnen van 700.000 mensen, wat gevolgen had voor meer dan een miljoen kinderen, maar we betalen wel fucking spoken? Misschien kunnen we een campagne starten om de spooksoldaten te vragen om een deel van hun avondmaal te doneren aan de hongerende kinderen van Amerika.

Spoken lijken een aanhoudend probleem voor de VS te zijn In hetzelfde nummer van de Washington Post dat de Afghanistan-papers bevatte, stond een artikel dat er niets mee te maken had, met de kop: “de V.S. verspilde miljoenen op privéscholen” dat stelde, “een rapport constateerde dat [tijdens de Obama regering] 537 ‘Ghost schools’ in Amerika nooit geopend waren, maar meer dan 45.5 miljoen dollar aan federale opstartfinanciering ontvingen.”

Kennelijk financieren we spookscholen en spooksoldaten en bijna niemand in onze regering lijkt er ene mallemoer om te geven! Ik denk dat je zou kunnen zeggen dat ze er een spookmallemoer om geven – het is er niet echt.

Toch houden de problemen in onze eindeloze oorlog niet op bij de Walking Dead. De Washington Post zegt, “de VS heeft 9 miljard dollar besteed aan het bestrijden van het [opiaten]probleem in de afgelopen 18 jaar, maar Afghaanse boeren kweken meer papaver dan ooit tevoren. Vorig jaar was Afghanistan verantwoordelijk voor 82 procent van de wereldwijde opiumproductie.”

Maar wat de Washington Post je niet vertelt is dat veel van die opium voor gebruik in de VS was bestemd, om onze opiaten-epidemie te voeden.

Een Amerikaan wordt elke 11 minuten vercijferd door een opiatenoverdosis.

Dus hoe reageert onze overheid wanneer er onthullingen als de Afghanistan-papers naar buiten komen? Een aantal senatoren pauzeren even tijdens het eten van hun T-bone-steaks en rode wijn om te zeggen: “Dit moet worden onderzocht, durf ik te stellen.” Maar dan gaan er een paar dagen voorbij en ze geven het Pentagon alleen maar meer geld om in een zwart gat te laten verdwijnen.

Het wetsvoorstel voor de bestedingen dat onlangs is aangenomen door het Congres stuurt 738 miljard dollar richting Pentagon. En, zoals RootsAction verklaard heeft, bevat het “bijna niets om het grillige en roekeloze buitenlands beleid van de Trumpregering in te dammen. Het is een blanco cheque voor eindeloze oorlogen, voeding voor de verdere militarisering van het Amerikaanse buitenlandbeleid en een geschenk aan Donald Trump.”

Om het vriendelijk te formuleren: De democraten vragen om op te staan tegen de eindeloze oorlog is hetzelfde als aan Anne Hathaway vragen om een Chevy Tahoe op te drukken. Dat gaat niet gebeuren, en ze heeft geen zin om het zelfs maar te proberen.

42.000 Taliban en opstandelingen zijn vercijferd.

Dat klinkt misschien als een succesvolle oorlog voor sommigen, maar houd in gedachten dat het Amerikaanse leger graag iedereen die het doodmaakt beschouwt als “een opstandeling.” Het Pentagon laat zich leiden door de theorie dat als je door hen wordt gedood, je een opstandeling bent – want als je geen opstandeling was, waarom zouden ze je dan doodmaken? Een groot deel van die 42.000 waren in werkelijkheid onschuldige burgers.

Als er één ding is dat we zouden moeten leren van de Afghanistan-papers, waarover de mainstream mediabedrijven reeds gestopt zijn te praten, is het dat het beëindigen van deze immorele, illegale, weerzinwekkende oorlogen niet kan worden overgelaten aan onze adembenemend incompetente en corrupte heersende elite, die er tientallen jaren bewijsbaar tegen ons over gelogen heeft. Dus het is aan jou en mij om ze op te laten houden.

Deze kolom is gebaseerd op een monoloog die Lee Camp schreef en speelde in zijn tv-show “Redacted Tonight.”