Pilger, Burchett en Assange: Drie uitzonderlijke journalisten die de macht met de waarheid confronteerden

In dit artikel van Rick Sterling op Mintpressnews (7 februari 2020) blikt hij terug op de opmerkelijke bijdrage die drie Australische journalisten hebben geleverd aan het blootleggen van de waarheid, zelfs als ze daarvoor persoonlijk in grote moeilijkheden kwamen door repercussies van zich bedreigd voelende machten. Dit artikel loopt vooruit op de rechtzaak over de uitwijzing van Assange naar de VS, die begint op 24 februari a.s.

Foto: Mintpresnews – van links naar rechts: John Pilger, Wilfred Burchett en Julian Assange

Australië heeft over drie generaties buitengewone journalisten voortgebracht: Wilfred Burchett (overleden in 1983), John Pilger (80 jaar maar nog steeds actief) en Julian Assange (48 jaar oud, op dit moment in de Londense Belmarsh gevangenis).

Elk van deze journalisten heeft unieke bijdragen geleverd aan ons begrip van de wereld. Ofschoon Australië deel uitmaakt van de westerse wereld heeft elk van deze journalisten de westerse politiek blootgelegd en bekritiseerd.

Wilfred Burchett

Wilfred Burchett leefde van 1911 tot 1983. Hij groeide op op een boerderij en zijn ervaringen tijdens de Grote Depressie vormden zijn ongenoegen met oligarchen en empathie met arme mensen. Hij ging naar Europa om zich als vrijwilliger aan te sluiten bij de Republikeinse troepen in de Spaanse Burgeroorlog, maar dat pakte niet zo goed uit. In plaats daarvan hielp hij joden om Nazi-Duitsland te ontvluchten.

Burchett werd eigenlijk per ongeluk journalist. Toen hij de werkelijkheid in Duitsland zag, begon hij een hoeveelheid brieven te schrijven aan redacteuren van kranten. Een van de redacteuren beviel zijn vloeiende schrijfstijl en intensiteit. Hij nam contact met hem op en vroeg hem of hij als reporter voor hen wilde werken. Aldus begon een veertig jaar durende schrijverscarrière.

Hij versloeg WW2, eerst gestationeerd bij de Britse troepen in India, vervolgens in Birma. Daarna berichtte hij over de strijd in de Pacific aan de zijde van Amerikaanse troepen. Hij was de eerste internationale journalist die berichtte over Hiroshima na de atoombom. Hij omzeilde Amerikaanse militaire beperkingen om naar Hiroshima te gaan en zag met eigen ogen wat er werkelijk gebeurde. In zijn verslag “The Atomic Plague”, gepubliceerd in de Londense Daily Express, zei Burchett: ”Ik schrijf dit om de wereld te waarschuwen” en “Artsen sterven tijdens hun werk”. Onmiddellijk begon de VS een campagne om zijn reputatie te bezoedelen en de deugdelijkheid van zijn verhaal te ontkennen. Het Amerikaanse leger wilde doelbewust voorkomen dat het publiek kennis kreeg van de langetermijneffecten van nucleaire straling.

Burchetts verslag vanuit Hiroshima werd over de hele wereld uitgezonden en de “scoop of the century” genoemd. Dit gaf een beeld van zijn carrière die gebaseerd was op observaties uit de eerste hand en ervaring.

Gedurende zijn 40-jarige loopbaan deed hij verslag vanuit de Sovjet-Unie, China, Korea en Vietnam. Hij schreef duizenden artikelen en meer dan 35 boeken. Over China schreef hij “China’s Feet Unbound” in 1952. Twee decennia later schreef hij (met Rewi Alley) “China: The Quality of Life”.

Burchett schreef “Vietnam: The Inside Story of a Guerrilla War” (1965), “My War with the CIA: The Memoirs of Prince Norodom Sihanouk”(1974), “Grasshoppers and Elephants: Why Vietnam Fell” (1977) en daarna “Catapult to Freedom: The Survival of the Vietnamese People” (1978).

Burchetts leven, ervaringen en waarnemingen zijn op een briljante manier vastgelegd in zijn autobiografie “At the Barricades: Forty Years on the Cutting Edge of History” (1980). Zij onthullen de moeilijke jeugd en vroege jaren, de linkse sympathieën, de tientallen jaren journalistiek werk, gebaseerd op observaties uit de eerste hand.

Burchett werd door de politieke leiders in het establishment van Australië belasterd. Zijn Australische paspoort werd hem afgenomen, de regering weigerde hem een nieuw te geven en hij werd verhinderd Australië in te komen. Zelfs zijn kinderen werden het Australische staatsburgerschap ontzegd. Uiteindelijk werd hem, na 17 jaar, het staatsburgerschap en paspoort teruggegeven toen Gough Whitlam eerste minister werd in 1972

Op zijn bescheiden en vriendelijke manier raakte Wilfred Burchett bevriend met leiders als Ho Chi Minh, Norodom Sihanouk en Chou en Lai. Bertrand Russell zei over hem: “Er is één man, Wilfred Burchett, die de westerse publieke opinie gewezen heeft op de aard van deze oorlog en de strijd van het Vietnamese volk.

Dit interview geeft een inkijk in het karakter en de persoonlijkheid van Wilfred Burchett.

John Pilger

John Pilger is nog zo’n uitzonderlijke Australische journalist. Na zijn start in de journalistiek in de vroege jaren‘60, werd hij oorlogscorrespondent in Vietnam, Cambodja, Bangladesh en Biafra. Hij werkte 25 jaar bij de Londens Daily Mirror en had daarna een regelmatige tweewekelijkse column bij de New Statesman.

Zijn eerste documentaire “The Quiet Mutiny”, laat Amerikaanse soldaten in Vietnam zien die zich verzetten tegen hun officieren en de oorlog. In 1974, toen Palestina vaak niet eens genoemd mocht worden, produceerde hij “Palestine is Still the Issue”. Negentien jaar later schreef hij het tweede deel dat beschreef hoe Palestina nog steeds van groot belang is.

John Pilger heeft meer dan tien boeken geschreven/geredigeerd en meer dan 50 films gemaakt. Hij vertelde het verhaal van de gruweldaden in het Cambodja van Pol Pot in “Year Zero”. Hij legde de Indonesische wurggreep op Oost-Timor bloot in “Death of a Nation: The Timor Conspiracy”. In een onderzoek dat vier jaar duurde, toonde hij aan hoe slachtoffers van het medicijn thalidomide uit de arbeidersklasse werden uitgesloten van een regeling met het bedrijf, dat het medicijn op de markt had gebracht.

John Pilger bracht ongemakkelijke waarheden over het voetlicht over zijn eigen land en haar behandeling van de Aboriginals. Hij deed dit met behulp van films waaronder “The Secret Country: First Australians Fight Back” (1985), “Welcome to Australia” (1999), en “Utopia: An Epic Story of Struggle and Resistance” (2013). Hij verschaft meer achtergronden en details in het boek “A Secret Country” (1992).

In 2002 produceerde Pilger een film en een boek met de titel: “The New Rulers of the World” waarin hij de ongerijmde ongelijkheid in deze “geglobaliseerde” wereld aan de orde stelt, waar een handjevol individuen en bedrijven meer macht hebben dan hele landen.

In 2016 kwam Pilger met de dringende en actuele video “The Coming War with China”.

Meer recent produceerde hij ‘The Dirty War on the NHS’, waarin de stiekeme campagne om het Britse nationale gezondheidssysteem te privatiseren, wordt gedocumenteerd. Veel van de films van John Pilger zijn te zien op zijn website johnpilger.com.

In de jaren ’60 en ‘70, kreeg Pilgers moedige en gedurfde journalistiek vele prijzen en hij werd twee keer journalist van het jaar. Maar de laatste jaren wordt hij steeds minder geaccepteerd omdat de media homogener zijn geworden en meer worden gecontroleerd. In 2018 zei Pilger: “Mijn geschreven journalistiek is niet langer welkom – waarschijnlijk was haar laatste thuisbasis The Guardian, die drie jaar geleden mensen zoals ik en anderen, in iets wat leek op een zuivering, verwijderde …”

Harold Pinter, winnaar van de Nobelprijs voor literatuur, zegt: “John Pilger graaft met vasthoudende belangstelling de feiten op, de smerige waarheid, en vertelt die zoals hij is”.

Julian Assange

De derde uitzonderlijke Australische journalist is Julian Assange. Hij werd geboren op 3 juli 1971. Reeds als tiener ontwikkelde hij zich tot een ervaren computerprogrammeur en hacker. Later studeerde hij wis- en natuurkunde aan de Universiteit van Melbourne. Volgens een van zijn wiskundeleraren was hij een uitzonderlijke student, maar hij had duidelijk andere taken en prioriteiten.

Assange heeft ten minste vier boeken meegeschreven of geredigeerd. Drie jaar lang werkte hij samen met de Australische journaliste en co-auteur Suelette Dreyfus aan het boek: “Underground: Tales of Hacking, Madness and Obsession in the Electronic Frontier”. Toen het voor het eerst werd gepubliceerd in 1997, noemde de Sydney Morning Herald het “verbazingwekkend”. Rolling Stone omschreef het als “Een volkomen originele focus op de bizarre levens en misdaden van een uitzonderlijke groep tienerhackers”.

In 2012 produceerde Assange de tv-serie ‘The World Tomorrow’. In 12 afleveringen interviewde hij president Rafael Correa van Ecuador, de huidige president van Pakistan Imran Khan, de leider van Hezbollah Hasan Nasrallah, leiders van de Occupybeweging, Noam Chomsky, Tariq Ali en vele anderen.

In 2013 produceerden Assange en WikiLeaks de film ‘Mediastan’. Deze brengt de wereldwijde reizen van WikiLeaks, om uitgevers van geheime documenten te ontmoeten, in beeld. In 2014 publiceerde OR Books “When WikiLeaks met Google”. Dit bestaat uit een discussie tussen Julian Assange en Google-oprichter Eric Schmidt en twee metgezellen. Assange schreef een inleiding van 51 pagina’s die de discussie in context plaatst: hoe Google en andere internetgiganten onderdeel zijn geworden van het Amerikaanse buitenlandbeleid.

In 2015 heeft Assange “The WikiLeaks files: the world according to the US Empire” geredigeerd en in 2016 is het boek “Cypherpunks: Freedom and the Future of the Internet” uitgebracht. Assange en drie andere computerdeskundigen bespreken daarin de toekomst van het internet en vragen zich af of computers ons zullen emanciperen of tot slaaf maken. Een recensent zegt: “Deze personen dringen echt door tot de kern van een aantal zeer grote problemen waar praktisch niemand (buiten Cyberpunkkringen) aan denkt .”

Maar wat Assange echt bijzonder maakt, is zijn werk als hoofdredacteur en uitgever van WikiLeaks. Hier volgen enkele voorbeelden van informatie die ze aan het publiek hebben overgebracht:

* Corruptie door familie en medewerkers van de Keniaanse leider Daniel Arap Moi.

* Corruptie bij de Kaupthing Bank tijdens de IJslandse financiële crisis.

* Dumping van giftige chemicaliën in Ivoorkust.

* Moord op Reuters-journalisten en meer dan 10 Iraakse burgers door een Amerikaanse Apache-aanvalshelikopter in de “Collateral Murder” video.

* 92.000 documenten over de oorlog in Afghanistan (en burgerslachtoffers die eerder werden verdonkeremaand)

* 400.000 documenten over de oorlog in Irak (inclusief rapporten waaruit blijkt dat het Amerikaanse leger marteling door hun Iraakse bondgenoten negeert)

* corruptie in Tunesië (die de Arabische lente op gang heeft gebracht)

* De NSA, die de Duitse leider Merkel, de Braziliaanse leider Roussef, de Franse presidenten (Sarkozy, Hollande, Chirac) en nog meer bespioneerde.

* geheime overeenkomsten in het voorgestelde Trans Pacific Partnership

* e-mails en bestanden van het Amerikaanse Democratic National Committee (DNC)

* CIA spionage- en andere hulpmiddelen (‘Vault 7’).

Julian Assange heeft veel erkenning gekregen: de Sam Adams Award, Person of the Year van Time, Person of the Year van Le Monde, de Martha Gellhorn Prize for Journalism, de gouden medaille van de Sydney Peace Foundation, de Serena Shim Award en meer.

Maar Assange heeft zich de toorn en vijandigheid van de Amerikaanse regering op de hals gehaald. De ‘Collateral Damage’ video en de oorlogslogboeken onthulden de wrede realiteit van de Amerikaanse agressie en bezetting. Kofi Annan, voormalig secretaris-generaal van de Verenigde Naties, zei dat de Amerikaanse invasie van Irak het internationale recht heeft geschonden. Maar er is geen verantwoording afgelegd.

In reactie op de onthullingen van WikiLeaks hebben de Verenigde Staten de misdaden genegeerd en zijn achter de boodschapper aan gegaan die de misdaden naar buiten heeft gebracht. Zo zat Julian Assange 7 jaar lang vast in de ambassade van Ecuador en zit hij nu in de maximaal beveiligde gevangenis van Belmarsh. De VS willen dat hij wordt uitgeleverd aan de VS, waar hij achttien aanklachten tegemoet kan zien voor het “illegaal verkrijgen, ontvangen en openbaar maken van gerubriceerde informatie”. De hoorzitting m.b.t. de uitlevering staat gepland op 24 februari 2020.

Over drie generaties

Australië zou trots moeten zijn op deze uitzonderlijke inheemse zonen. Ieder van hen heeft grote bijdragen geleverd aan het informeren van het publiek over beslissende gebeurtenissen.

Wilfred Burchett berichtte van de ‘andere kant’ toen het Westen oorlog voerde tegen Korea, Vietnam, Laos en China. Hij werd gedemoniseerd en werd zelfs ‘Public Enemy Number One’ genoemd tijdens de Koude Oorlog. Maar degenen die zijn rapportages en veel van zijn boeken lazen, vonden een nauwkeurige en objectieve schrijver. Zijn vele boeken hebben de tand des tijds doorstaan.

Vanaf de jaren 60 tot vandaag heeft John Pilger verhalen verteld die niet of nauwelijks werden verteld. Hij heeft feiten blootgelegd en conclusies getrokken die machtige mogendheden beschaamd doen staan of dat zouden moeten doen, hetzij in het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten of Australië. Hij heeft de echte helden gedocumenteerd die anders genegeerd worden.

Julian Assange is van de nieuwe generatie. Hij heeft geheime informatie over de militaire-politieke macht aan ‘deze zijde’ gerapporteerd en gepubliceerd. Hij heeft waarheden onthuld waarvan machtige mogendheden niet willen dat het volk daarvan weet heeft, zelfs wanneer het in hun naam wordt gedaan.

Assange zit nu in de gevangenis en dreigt uitgeleverd te worden aan de Verenigde Staten. Als dit zomaar kan gebeuren, betekent dit een verpletterende terugslag en misschien het einde van onafhankelijke onderzoeksjournalistiek.

John Pilger is een vooraanstaande supporter van Julian Assange. Dat geldt ook voor de speciale rapporteur van de Verenigde Naties voor foltering, Nils Melzer. In een veelbekeken interview zegt hij:

“Ik heb nog nooit een vergelijkbare zaak gezien … De Zweedse autoriteiten … lieten hem opzettelijk in het ongewisse. Stel je voor dat je negeneneenhalf jaar lang door een compleet staatsapparaat en de media wordt beschuldigd van verkrachting zonder ooit de kans te krijgen jezelf te verdedigen omdat er nooit beschuldigingen zijn ingediend.”

Hij beschrijft het lezen van de originele Zweedse documenten:

“Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven…. er was helemaal geen verkrachting geweest…. de getuigenis van de vrouw werd later gewijzigd door de politie van Stockholm … Ik heb alle documenten in mijn bezit, de e-mails, de sms-berichten. “

Melzer beschrijft de weigering van de overheden om aan zijn verzoeken te voldoen. Hij vat samen wat er gebeurt en wat de betekenis is.

“Een showproces moet worden gebruikt om Julian Assange tot voorbeeld te maken… .. Vier democratische landen – de VS, Ecuador, Zweden en het VK – bundelden hun krachten om zo één man als monster voor te stellen, zodat hij later op de brandstapel kan worden verbrand zonder dat er enig protest weerklinkt. De zaak is een enorm schandaal en staat model voor het falen van de westerse rechtsstaat. Als Julian Assange wordt veroordeeld, zal het een doodvonnis zijn voor de persvrijheid.”

Deze drie uitzonderlijke Australische journalisten waren alle drie rebellen en alle drie internationaal actief. Hun lot hing af van de persvrijheid die nu op het spel staat.

 Rick Sterling is een onafhankelijke onderzoeksjournalist. Hij woont in San Francisco

Een gedachte over “Pilger, Burchett en Assange: Drie uitzonderlijke journalisten die de macht met de waarheid confronteerden

Reacties zijn gesloten.